Strona główna Informacje Z życia szkoły Galeria zdjęć Sukcesy, sukcesy... Projekty EFS Dane adresowe                                        

 

MENU

 
 
 

Historia szkoły

Patron szkoły

Rada pedagogiczna

UKS "Kmicic"

Dla uczniów

Dla rodziców

Dla nauczycieli

Nasza miejscowość

Pedagog szkolny

Biblioteka

Dokumenty szkolne

 
 

 

 

stat4u

Z pracy pedagoga   

Dyżury   

Ważne adresy i telefony  

Dzieci - Młodzież   

Co Rodzice wiedzieć powinni?

Profilaktyka

Projekt "Otwarta Twoja Kariera"

Projekt „Moje wymarzone miejsce pracy”

Projekt „Szybuj bezpiecznie w internetowej chmurze”

Projekt „Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej”

Jak motywować swoje dziecko do nauki?

STYLE WYCHOWANIA W RODZINIE

  

Styl wychowania - co to jest?

 

Styl wychowania wyraża się w określonym, dosyć stałym stosunku rodzica do dziecka, w metodach postępowania, a także w sposobie egzekwowania nałożonych nań obowiązków.

 

Rodzice kształtują swój pogląd na wychowanie potomstwa głównie na bazie własnych doświadczeń wyniesionych ze swoich macierzystych rodzin, ale także na bazie obserwacji stosunku rodzice - dzieci w innych rodzinach.

 

Zdarza się również, że rodzice kształtują swój styl wychowania na podbudowie teorii np. studiów pedagogicznych, psychologicznych, czy odpowiedniej prasy i literatury.

 

STYLE WYCHOWANIA:

 

I. DEMOKRATYCZNY

 

Z pedagogicznego punktu widzenia najbardziej pożądany polega na:

 

1. nawiązywaniu przez rodziców przyjacielskich kontaktów ze swymi dziećmi, liczeniu się z ich potrzebami, umożliwianiu im podjęcia decyzji w sprawach rodzinnych,

 

2. ważny jest tu podział obowiązków sprawowanych na zasadzie dobrowolności i zgodnie z możliwościami dzieci (nie jest przymuszane),

 

3. rodzice nie karzą, ale stosują metodę perswazji,

 

4. uczy dziecko odpowiedzialności za siebie i innych,

 

5. podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwencji swoich działań,

 

6. uczy dialogu i życzliwości w stosunku do drugiej osoby.

 

II AUTOKRATYCZNY

 

Z pedagogicznego punktu widzenia raczej niepożądany i na ogół mało skuteczny.

 

1. Charakteryzuje się przeważnie dużym dystansem między rodzicami, a dziećmi i nie wgłębia się w ich potrzeby, uznają własne racje i nie znoszą sprzeciwu,

 

2. dzieci nie mogą podejmować żadnych decyzji w sprawach rodzinnych- przymusza się je do pewnych zachowań i surowo karze,

 

3. skutkiem tego stylu wychowania jest agresywność dzieci, kierują się one własnym egoistycznym interesem,

 

4. dziecko wychowywane w sposób autokratyczny uczy się posłuszeństwa, ale często w powiązaniu ze strachem, biernością, zamknięciem w sobie, niską samooceną,

 

5. dzieci te mogą przyjmować despotyczne wzorce zachowania i zachowywać się w sposób agresywny w stosunku do młodszych lub słabszych kolegów.

 

III LIBERALNY

 

Podobnie wychowawczo szkodliwy.

 

1. Polega on na całkowicie niemal pozostawieniu dzieci samym sobie, na nie wtrącaniu się w ich sprawy, tolerowaniu aspołecznych zachowań,

 

2. dziecku wszystko wolno, na wszystko się mu pozwala, z niczego nie musi się tłumaczyć,

 

3. zajmuje w rodzinie najwyższą pozycję- rodzice bardzo łatwo ulegają jego namową i spełniają niemal wszystkie jego zachcianki,

 

4. dzieci wychowywane bardzo liberalnie bywają zbyt egocentryczne, skoncentrowane na własnej osobie,

 

5. nie umieją współpracować, a nawet współżyć z rówieśnikami.

 

IV OKAZJONALNY (NIEKONSEKWENTNY)

 

W niekonsekwentnym stylu wychowania rodzice żyją zasadą "raz tak, raz tak".

 

1. Cechą tego typu wychowania jest zmienność, niejednolitość i przypadkowość zabiegów wychowawczych w zależności od samopoczucia rodziców, sytuacji itp,

 

2. może polegać to na tym, że jeden rodzic rozpieszcza, a drugi terroryzuje albo oboje nie mogą się zdecydować na podejmowanie konkretnych, stałych działań,

 

3. rodzice raz są dla dziecka bardziej wyrozumiali, raz mniej, albo w ogóle nie zwracają uwagi na jego wybryki albo surowo za nie karzą,

 

4. postępowanie takie nie jest korzystne dla dziecka, bowiem uczy interesowności, zaburza poczucie bezpieczeństwa; powoduje niepewność, agresję, osamotnienie, bezradność.

 

5. Utrudnia dziecku przyswojenie norm społecznych i moralnych, wywołuje poczucie „niesprawiedliwości i krzywdy." (M. Gierowska-Przetacznik),

 

6. doprowadza do utraty szacunku wobec rodziców.